Książka opowiada historię legendarnego miesięcznika muzycznego „Non Stop”, który w latach 80. XX wieku odegrał wyjątkową rolę w polskiej kulturze muzycznej i stał się swoistym barometrem epoki PRL. Autorka prezentuje pismo jako medium odzwierciedlające przemiany społeczne, polityczne i kulturowe, a zarazem jako ważną przestrzeń rozwoju dziennikarstwa muzycznego. Szczególny nacisk położono na analizę gatunków dziennikarskich – takich jak recenzje, wywiady, felietony czy reportaże – które kształtowały sposób opowiadania o muzyce. „Non Stop” ukazany zostaje jako laboratorium form dziennikarskich, w którym forma tekstu była równie istotna jak jego treść. Analiza tych gatunków pozwala lepiej zrozumieć, jak dziennikarze radzili sobie z cenzurą i jednocześnie przybliżali czytelnikom zachodnie trendy muzyczne. Publikacja łączy perspektywę medioznawczą, kulturoznawczą i historyczną, czyniąc ją przystępną także dla czytelników spoza środowiska akademickiego.