Ks. Tadeusz Ślipko należy do najwybitniejszych polskich etyków XX wieku. W moim przekonaniu jest w tym gronie postacią najwybitniejszą. Główne jego zasługi w dziedzinie etyki są następujące:

1)  Opracowanie i wydanie – po raz pierwszy w języku polskim – publikacji obejmujących całokształt etyki filozoficznej, a więc zarówno etyki ogólnej, która miała 5 wydań, jak i etyki szczegółowej, tak indywidualnej (osobowej), jak i społecznej.

2) Etyka w jego ujęciu posiada kilka cech nowatorskich. Jeśli chce się ją scharakteryzować najogólniej, to można ją nazwać „wersją aksjonomiczną” etyki chrześcijańskiej. Oznacza to, że kładzie ona duży nacisk na rolę wartości w strukturze porządku moralnego. W porządku tym chodzi o rozwój i doskonalenie się osoby ludzkiej.

3)   Jako pierwszy w polskiej literaturze filozoficzno-etycznej obszernie rozpracował problematykę bioetyczną, która – wraz z rozwojem nauk biologicznych i medycznych – stawała się coraz bardziej aktualna. Uczynił to w dziele Granice życia. Dylematy współczesnej bioetyki (Warszawa 1978, Kraków 1994²). Ponowił zaś w książkach Za czy przeciw życiu (Kraków 1992), Bioetyka. Najważniejsze problemy (Kraków 2009) oraz Aborcja (Kraków 2010). Był więc w Polsce pionierem tak aktualnej obecnie refleksji bioetycznej.

4)    Wydał też gruntowne prace na temat samobójstwa, kary śmierci, obrony sekretu oraz etyki ekologicznej.

5)   Na podkreślenie zasługuje zwłaszcza to, że w swych pracach przywiązywał wielką wagę do zagadnień metodycznych i metodologicznych. W związku z tym rozwinął oraz pogłębił metodologię, zwłaszcza etyki, co – jak wiadomo – ma kluczowe znaczenie dla każdej dyscypliny wiedzy, a szczególnie dla dyskursu etycznego i uzasadniania jego wniosków.